10 کالا
اسپری ترکیاب MT
تشخیص ترک ذرات مغناطیسی حتی زودتر از آزمایش اشعه ایکس انجام شد. انگلیسی S.M. ساکسبی قبلاً در سال 1868 و ویلیام هوک آمریکایی در سال 1917 سعی کردند با نشانه های مغناطیسی شکاف هایی را در لوله های تفنگ پیدا کنند. کاربرد صنعتی واقعی توسط ویکتور دو فارست و فاستر دوان پس از سال 1929 ساخته شد. آنها در سال 1934 شرکتی را با نام Magnaflux در سال 1934 تشکیل دادند که تا به امروز در سراسر جهان مشهور است.
اولین اروپایی که یک آشکارساز ترک ذرات مغناطیسی ساخت، یک ایتالیایی در سال 1932 بود: Giraudi. دستگاه او “Metalloscopio” نام داشت.
در آلمان Berthold و Vaupel از تکنیک MP برای سازه های جوش داده شده استفاده کردند. تجهیزات آنها توسط Ernst Heubach تولید شده است. Bruno Suschyzki این تجهیزات را فروخت. او تست MP-test میدانی نوسانی را اختراع کرد.
در برلین نیز E.A.W. مولر دستگاه های تست MP را برای زیمنس طراحی کرد. در پراگ، کاراسک نماینده سیفرت با تولید مشابه آغاز کرد.
پس از جنگ جهانی دوم، ویلهلم تید، یک کارمند سابق سیفرت، شرکت خود را در جنوب آلمان راه اندازی کرد. او از طریق سازمان سیفرت با کارازک ارتباط داشت که در سال 1948 پس از انقلاب کمونیستی در چچوسلواکی به برزیل مهاجرت کرد. در آنجا او به تولید ماشین های MP ادامه داد.
با شروع با روش های پودر خشک، دو شرکت دیگر در اواخر دهه پنجاه وارد این بازار شدند: Karl Deutsch در آلمان و CGM (Carlo Gianni Milano) در ایتالیا.
بازرسی ذرات مغناطیسی (MPI) یک فرآیند آزمایش غیرمخرب است که در آن از میدان مغناطیسی برای شناسایی ناپیوستگیهای سطحی و زیرسطحی کم عمق در مواد فرومغناطیسی استفاده میشود. نمونه هایی از مواد فرومغناطیسی عبارتند از آهن، نیکل، کبالت و برخی از آلیاژهای آنها. این فرآیند یک میدان مغناطیسی را به قطعه وارد می کند. این قطعه را می توان با مغناطیس مستقیم یا غیرمستقیم مغناطیسی کرد. مغناطش مستقیم زمانی اتفاق می افتد که جریان الکتریکی از جسم مورد آزمایش عبور کرده و میدان مغناطیسی در ماده تشکیل شود. مغناطش غیرمستقیم زمانی اتفاق میافتد که جریان الکتریکی از جسم مورد آزمایش عبور نمیکند، اما یک میدان مغناطیسی از یک منبع بیرونی اعمال میشود. خطوط مغناطیسی نیرو بر جهت جریان الکتریکی عمود هستند که ممکن است جریان متناوب (AC) یا نوعی جریان مستقیم (DC) (AC تصحیح شده) باشد.
وجود ناپیوستگی سطحی یا زیرسطحی در ماده به شار مغناطیسی اجازه نشت می دهد، زیرا هوا نمی تواند به اندازه فلزات میدان مغناطیسی در واحد حجم را پشتیبانی کند.
برای شناسایی نشتی، ذرات آهنی، چه خشک و چه در یک سوسپانسیون مرطوب، روی یک قطعه اعمال می شود. اینها به ناحیه ای از نشت شار جذب می شوند و چیزی را تشکیل می دهند که به عنوان اندیکاسیون شناخته می شود، که برای تعیین ماهیت، علت، و مسیر عمل، در صورت وجود، ارزیابی می شود.